Hvað er Anarkismi? Útgáfa Bókasafn Dreifing Hafa Samband
Fréttir / Uppfærslur Greinar Bækur um Anarkisma TenglarMyndir

H fyrir Hreyfing 

Ágæta Andspyrnufólk 

Jájá þið eruð með heilmikið af góðum hugmyndum hérna en hversvegna er þeim sóað á dauf eyru pönkara og einhverra annarra sem halda sig vera róttæklinga? Ættuð þið ekki reyna mynda ykkar eigin hreyfingu og skapa svona andspyrnuisma, rétt eins og kommúnistar gerðu?“ 

          I.       NietszChe segir: Nei.

 

  Pólitískar hreyfingar eru reistar á hugmyndafræði. Ekki samruna margra ólíkra hugmynda heldur stöðluðum formum þeirra eða í besta falli módeli um hvernig skuli samþætta ólíkar hugmyndir. Hugmyndin um pólitíska hreyfingu tengist því lífi sem við leitum eftir á svipaðan hátt og ímynd tengist lífsreynslu. Hún er lífvana framsetning á lifandi fyrirbæri. Það er ekki hægt grípa lífsgleði hins frjálsa og gjafmilda manns inn í neina félagslega samsetningu, hvort sem það heitir Alþjóðasamtök Ævintýrafólks eða Skátafélag Maóista, ekki frekar en hægt er viðhalda ástinni í sambandi með því ganga í hjónaband. Þau ævintýri og upplifanir sem við leitum eftir eru eins og villt dýr og þau munu ekki sitja um kyrrt undir reglum neinnar hreyfingar, ekki einusinni okkar eigin

  Ekki þar með sagt fólk sem vill taka á málum á rangri leið við myndun ýmiskonar tengsla til nálgast markmið sín, þvert á móti, en við verðum hafa varann á hóparnir breytist ekki í stöðluð form. Rétt eins og þegar ímyndin dregur athyglina frá þeim ósýnilegu hlutum sem eru verðmætir í raun og veru (t.d. drengurinn sem fylgist með kraftmikilli sýningu stjórnleysingjaleikhóps og tengir frelsistilfinningu sína af upplifuninni við skrautleg klæði leikhópsins), þá geta stórar hreyfingar veitt okkur í gildrur sínar, hvort sem þær gildrur eru fræðilegar (hugmyndafræði) eða praktískar (innri bygging hreyfingarinnar, siðvenjur hennar o.s.frv.), og afvegaleitt okkur, þar sem við erum leita lífinu sjálfu. Mörg dæmi eru til um hreyfingar sem hafa byrjað sem kraftmikil fyrirbæri en endað sem afskræmi. Í stjórnmálum er það kommúnistaflokkurinn. Í listum eru það súrrealistar eða jazz og í menningu hipparnir, beatnikkarnir og pönkararnir.  

Guy Debord leysti upp Situationist International stuttu eftir hina nærri-því- árangursríku byltingu í Frakklandi 1968, en hreyfingin var einhverju leyti ábyrg fyrir henni og stuttu eftir uppreisnina var fólk reyna ganga í hreyfinguna til tengjast nafninu í stað þess telja sig geta bætt einhverju við hana. Debord útskýrði hann gerði þetta til koma í veg fyrir Situationist International yrði hreyfingu í þeim skilningi sem lýst er hér ofan. Arfleifð þeirra var ætlað halda spennu sinni þannig komandi kynslóðir gætu vísað til hennar. Þetta er gott dæmi um hvernig varast óbragð í munninn af því breytast í sína eigin stofnun.

Hvað varðar ímyndir og hreyfingar þá halda sér á floti með því stökkva óvænt á milli möguleika, ganga gegn væntingum, daðra við eina ímynd og svo aðra og enn aðra (þar sem það er ómögulegt hafa enga ímynd, allt lítur einhvernveginn út), en aldrei bindast neinni. Ein leið til daga ekki uppi í steinrunninni hreyfingu er starfa ekki eingöngu innan annara hreyfinga sem þegar eru andvana, eins og eingöngu akademískum hópum eða pönkinu. lokum vil ég benda á tvennt: það líf og frelsi  sem við leitum er óvænt og óútreiknanlegt ( það ekki málið erum við í alvarlegum vandræðum) og getur birst hvar sem er, en um leið er hvergi hægt taka því sem sjálfsögðu. Þessvegna getur aldrei verið til hreyfing sem miðar sig við lífið sjálft
 

 

Til baka í greinar