Draumalandið – sjálfshjálparbók
handa hræddri þjóð
Andri Snær Magnason
Ég hef verið að reyna
að skilja hvað það er
sem drífur
áfram þá stjórnmálamenn og stjórnarformenn orkufyrirtækja sem vilja drífa
í að gera samninga við fjölþjóðleg
stóriðjufyrirtæki, óháð afleiðingunum. Það er vitað að
arðsemi er ekki svo mikil,
eyðilegging og
mengun er mikil, rökin um sköpun starfa þunn,
orkan ekki græn og rökin
um framtíð álmarkaður einungis fengin frá álframleiðendum. Hlutlaus er ég
ekki og
örugglega fordómafullur að auki en ég
les allt sem ég rekst á um virkjanamál,
báðar hliðar, bæði frá atvinnumeðmælendum
og mótmælendum. Ég er farinn
að leita dýpra og
lesa meira því ég vil
skilja þetta. Ég veit (paranoia mín segir svo)
að bakvið allar fréttatilkynningar og auglýsingar
orkufyrirtækjanna býr eitthvað meira, sama á við um hvaðeina
sem framabrautarfólkið í stjórnmálum samtímans segir í fjölmiðlum. Það er ekkert
hlutverk þeirra að þjóna hagsmunum
fólksins í landinu, þau halda það
kannski meðan þau leitast við
að setja lög og brjóta lög til
að hagræða fyrir stóran rekstur
því þeim var kennt að
hagkerfi í þenslu er gott hagkerfi.
Stöður þeirra voru einhvern tímann
skipaðar til að þjóna samfélaginu
en í dag eru þær stöður hluti af framabraut félagsmálafríka sem vita jafn mikið og
þau geta lesið sér til
um vistkerfi, hagkerfi, mengun, hagvöxt, rekstur og samfélag.
Svona rétt eins og ég.
Þegar skáld gerast rannsóknarblaðamenn
er gaman að lesa. Eins og mér fannst Andra
Snæ fannst þetta skrítið allt
saman og fór að kafa
dýpra. Hann fór að lesa
meira, sjá hvað bjó að
baki orðaskrúð almennatengslafulltrúanna og ímynd fyrirtækjanna. Þannig varð þessi bók til. Andri rekur ástæður þess
að íslendingar eru ekki í tengslum
við eigið land. Síðasta kynslóð nær öll úr
sveit og
sjómennsku, sú næsta í þjónustustörfum. Hann rekur hvernig
rök virkjanasinna hafa einkennst af þessari
firringu og hversu fáránlegur málflutningur þeirra hefur á stundum verið þegar látið
er eins og
ef ekki verði
virkjað hið snarasta og í sem
mestu magni sé úti um íslenska
þjóð. Hann rekur sögu stuðorða
eins og
„mikilvægi hagvaxtar” í gegnum áróðursstríð orkuiðnaðarins í óþarfri baráttu fyrir eigin
tilvist. Það er eins og atvinnumeðmælendur horfi á heiminn gegnum rör og
neiti að skilja að til
eru fleiri sjónarhorn og það
versta er að þetta er
fólk með völd.
Ég varð ennþá reiðari
við að lesa
Draumalandið. Ég varð sannfærðari um að það verður
að berjast af hörku
gegn ákvörðunum og framkvæmdum þeirra sem vilja
efla veg stóriðju á landinu. Þetta kemur ekki
til með að
reddast á nokkurn hátt, ekki með
kosningum eða hugarfarsbreytingu eða hægt sé að
humma það fram af sér þangað til
Hellisheiði er orðin að iðnaðarhverfi,
Þjórárver komin undir vatn og
Landmannalaugar virkjaðar.
Þessvegna er þetta sjálfshjálparbók. Hún hjálpar mér að
fletta hulunni ofan af áróðursstríðinu (sem greitt er fyrir
með þeim skattpeningum sem stór hluti af
lífi mínu fer í að skapa)
og skilja að það verður
enginn annar sem tekur að
sér að berjast
gegn þessu. Ég verð að
vera einn
af þeim.
Sigurður Harðarson
